Jaką masz osobowość?

20 stycznia



Chciałabym opowiedzieć wam o temacie, który od jakiegoś czasu jest mi bardzo bliski, a mianowicie o koncepcji typu osobowości MBTI (Myers-Briggs Type Indicator). Wszystko zaczęło się dość niewiennie, gdy pewnego dnia, będąc w księgarni zauważyłam na półce książkę zatytuowaną: "Rób to, do czego jesteś stworzony". Kiedy przeczytałam ten tytuł, już wiedziałam, że muszę ją kupić (mimo, że jeszcze nie miałam pojęcia o czym jest). Podtytuł wprowadzał dalsze wyjaśnienia "Jak odkryć idealną dla siebie karierę poprzez odkrycie tajemnic typu osobowości". Stwierdziłam, że zaryzykuję i kupiłam. 

Z tej książki pierwszy raz dowiedziałam się o typach osobowości MBTI. Jest to teoria psychologiczna opracowana w pierwszej połowie XX wieku przez Isabel Briggs Myers i Katherine Cook Briggs które swoje prace opierały na wcześniejszych odkryciach Carla Gustava Junga. Postaram się w skrótowy sposób przedstawić na czym ona polega.
(Jak często spotykane są dane typy osobowości w USA. Na podstawie danych zawartych w książce pt. "Rób to, do czego jesteś stworzony".)
Jak określić swoją osobowość?

Teoria ta dzieli osobowość ludzką według czterech podstawowych kryteriów zwanych preferencjami.
  1. Skąd czerpiesz energię i gdzie kierujesz swoją uwagę?
  2. W jaki sposób gromadzisz informacje?
  3. W jaki sposób podejmujesz decyzje?
  4. Jaki jest twój styl życia, jak podchodzisz do zobowiązań, jaka jest twoja elastyczność.
Możliwe, że po przeczytaniu tych czterech podpunktów nadal nie bardzo wiemy o co chodzi, ale zaraz postaram się to wytłumaczyć bardziej konkretnie.

Kryterium 1. Ekstrawersja – Introwersja (ang. Extraversion – Introversion)

To nic innego jak podział na ekstrawertyków i introwertyków. Ekstrawertycy swoją energię życiową kierują na zewnątrz. Czerpią siły i inspiracje do życia z kontaktów z innymi. Poszukują ludzi, mają wielu znajomych, lubią znajdować się w centrum działania. 
Introwertycy czerpią energię życiową ze swojego wnętrza. Przebywają w świecie swojego umysłu, stamtąd czerpią inspiracje i pomysły na życie. Aby odpocząć muszą być sami. By w efektywny sposób przebywać z innymi, muszą najpierw naładować baterie w samotności.
Wokół ekstrawersji i introwersji narosło wiele mitów. Chciałabym rozwiać wszelkie wątpliwości tych, którzy myślą, że introwertyzm to nieśmiałość, otóż – nie. W ekstrawersji i introwersji chodzi o coś więcej niż nieśmiałość czy gadatliwość. Największa różnica leży w tym, skąd poszczególne typy czerpią swoją energię i gdzie kierują swoją uwagę. Wielu sławnych ludzi było introwertykami: Matka Teresa, Nelson Mandela, Mahatma Gandhi, Abraham Lincoln, Albert Einstein. I wcale nie byli nieśmiali. :P  

Kryterium 2. Poznanie – Intuicja (ang. Sensing - iNtuition)

Drugie kryterium dotyczy tego w jaki sposób odbieramy informacje z otaczającego nas świata. Ludzie, którzy w przeważający sposób posługują się poznaniem skupiają się na tym co rzeczywiste, mierzalne, policzalne. Koncentrują się na zbieraniu informacji swoimi pięcioma zmysłami. Skupiają się na rzeczywistości, na tu i teraz
Ludzie intuicyjni interesują się przede wszystkim znaczeniami, które niosą dane fakty. Czytają między wierszami, ufają swoim inspiracjom i przeczuciom. W przeciwieństwie do poznających bardziej interesuje ich przyszłość, lubią przewidywać przebieg wydarzeń, próbują też zmieniać rzeczywistość niż zachować ją taką jaka jest.

Kryterium 3 – myślenie – odczuwania (ang. Thinking – Feeling)

To kryterium typu osobowości dotyczy z kolei sposobu w jaki podejmujemy decyzje. Ludzie posługujący się głównie myśleniem potrafią dobrze przeanalizować sytuację, są sprawiedliwi i obiektywni. Podejmuję decyzję w oparciu o analizę nawet jeśli oznacza to, że dojdą do nieprzyjemnych wniosków. 
Z kolei ludzie posługujący się odczuwaniem podejmują decyzję w oparciu o to co uważają za słuszne i dobre. Są zdolni do współczucia i empatii.

Kryterium 4 – osądzanie – obserwacja (ang. Judging – Perceiving)

Dotyczy stylu naszego życia, głównie tego czy wolimy żyć w sposób zroganizowany czy spontaniczny. Ludzie osądzający są zorganizowani, uporządkowani i lubią podejmować decyzje. Są szczęśliwi gdy ich życie jest uregulowane, wszystkie sprawy ustalone i pod kontrolą. 
Obserwujący wolą żyć w sposób spontaniczny. Lubią pozostawać otwarci na różne możliwości, są elastyczni i łatwiej dostosowywują się do różnych sytuacji. Czują się szczęśliwi gdy nie są zmuszani do podejmowania decyzji, wolą pozostawiać swoje opcje otwarte na różne możliwości.

Aby określić swój typ osobowości należy w każdej z kategorii wybrać jedną postawę która jest nam bliższa. Litery reprezentujące daną cechę utworzą kod, który będzie określał naszą osobowość. Np. jeśli jesteśmy ekstrawertykiem, intuicyjnym, odczuwającym i obserwującym nasza osobowość to: ENFP. Czasem trudno jest zdecydować która cecha jest nam bliższa. Pomocne mogą być różne testy psychologiczne a żeby mieć jeszcze większą pewność można wybrać się do osoby, która zajmuje się osobowościami zawodowo. 


To właśnie zestawienie naszych czterech preferencji decyduje o tym jaką mamy osobowość. Istnieje wiele opisów każdego z 16 typów osobowości. Czytanie ich również może być pomocne w określeniu swojego własnego typu.



Co dała mi wiedza o typach osobowości?

Poznanie typów osobowości MBTI dało mi bardzo wiele. Wcześniej tak naprawdę nie rozumiałam w swoim zachowaniu wielu rzeczy. Często spotykałam się z krytyką ze strony innych ludzi, aż w końcu zaczęłam wierzyć, że coś jest ze mną nie tak. Po przeczytaniu książki „Rób to do czego jesteś stworzony” odkryłam, że tak naprawdę wszystko jest w porządku! Zaczęłam rozumieć dlaczego zachowuję się tak a nie inaczej, z czego wypływa wiele moich poglądów. Oprócz tego odkryłam też potencjał jaki daje mi moja osobowość. Zrozumiałam samą siebie i wreszcie zaczęłam postępować w zgodzie ze sobą. Przestałam dostosowywać się do oczekiwań innych.

Zmieniło się także moje patrzenie na innych ludzi. Często zdarza nam się że chcemy kogoś zmienić bo wydaje nam się, że postępuje on niewłaściwie, że jest jakiś dziwny. Próbujemy go przerobić wg swoich własnych wyobrażeń, patrzymy na niego poprzez pryzmat swojej własnej osobowości. Jednak po poznaniu teorii MBTI zaczęłam rozumieć zachowania innych, które wcześniej często mnie denerwowały. Pogodziłam się z tym, że jesteśmy różni i zaczęłam odkrywać bogactwo tej różnorodności.

Trzeba być ostrożnym

Koncepcja typu osobowości MBTI jest pewnym narzędziem psychologicznym, które może być dla nas pomocne. Pamiętajmy jednak, że jeśli nie będziemy z niego mądrze korzystać może się obrócić przeciwko nam. W żadnym wypadku nie jest w stanie opisać ono człowieka w stu procentach. Każdy z nas jest przecież czymś więcej niż tylko zestawieniem 4 naszych preferencji. 

Ludzie posiadający tę samą osobowość nadal będą różnić się między sobą. Po pierwsze dlatego, że nigdy nikt nie jest czystym ekstrawertykiem, poznającym czy osądzającym. Zawsze mamy w sobie część cech przypadających na tą przeciwstawną preferencję. Poza tym każdy ma inne doświadczenie życiowe, kulturowe, społeczne itp. Na to jacy jesteśmy składa się tak ogromna ilość czynników, że nigdy nie będziemy w stanie ich wszystkich poznać. 

Czy zatem określanie swojego typu osobowości wg MBTI ma sens? Tak, ponieważ mimo istnienia tych oczywistych ograniczeń wciąż dostarcza nam ono dużej wiedzy na nasz temat. Jeśli tylko będziemy z niego mądrze korzystać może być ono dla nas dużym sprzymierzeńcem.

Pisząc ten artykuł korzystałam z:


  • "Rób to, do czego jesteś stworzony. Jak odkryć idealną dla siebie karierę poprzez odkrycie tajemnic typu osobowości" - Paul D.Tieger & Barbara Barron-Tieger
  • http://potencjalosobowosci.com/
  • https://pl.wikipedia.org/wiki/MBTI

You Might Also Like

3 komentarzy

  1. Ciekawy artykuł. Myślę, że można by ten temat rozwinąć. Zgadzam się z tym, że mimo że MBTI wprowadza bardzo duży i różnorodny podział, to każdy z nas jest indywidualnością i ludzie w obrębie danego typu będą bardzo do siebie podobni, ale jednocześnie bardzo różni.

    Również od wielu lat jestem bardzo zainteresowana profilami osobowościowymi. Zrobiłam już mnóstwo wszelakich testów i wiele przeczytałam na ten temat. Myślę, że dobrze by było, gdyby w społeczeństwie była większa świadomość odnośnie tematu osobowości i ich zróżnicowania oraz gdyby bardziej była akceptowana i promowana indywidualność, a nie dążenie do tego, żeby być takim jak „wszyscy”, vide system szkolnictwa, w którym zabija się w młodych ludziach kreatywność poprzez uczenie rozwiązywania testów wg klucza odpowiedzi.

    Od najmłodszych lat ludzie mi mówili, że jestem nieśmiała, więc tak to przyjmowałam. W gimnazjum zaczęło drażnić mnie to określenie. Nie do końca wiedziałam, jaka naprawdę jestem. Wtedy tak naprawdę zainteresowałam się tematami psychologicznymi i moją pierwszą autodiagnozą była fobia społeczna. Wszystko dlatego, że byłam święcie przekonana, że coś jest ze mną nie tak.

    A propos nieśmiałości: nie jest to cecha osobowości (natomiast pewne typy osobowości mają większe tendencje do nieśmiałości niż inne). Jest to raczej nabyty sposób reagowania na pewne sytuacje. Wg mnie jest to reakcja obronna, która może być związana ze zranieniami z przeszłości (np. Jeśli osoba, która się przed kimś otworzyła, została później zdradzona czy wyśmiana, to jej naturalną reakcją jest ukrywanie swoich prawdziwych myśli i uczuć przed nowo poznanymi osobami w obawie przed kolejnym zranieniem). Zainteresowanych odsyłam do artykułu na Wikipedii: https://pl.wikipedia.org/wiki/Nie%C5%9Bmia%C5%82o%C5%9B%C4%87

    Dopiero po jakimś czasie trafiłam na teorię 16-stu typów osobowości i tak jak piszesz, zrozumienie swojego typu bardzo dużo mi dało (INFP). Przede wszystkim w końcu przestałam myśleć o sobie jak o kimś nienormalnym i przestałam wyszukiwać w sobie najróżniejszych zaburzeń psychicznych.

    Z tego co zauważyłam, to właśnie introwertycy z reguły są zainteresowani tematem osobowości, z tego względu, że to właśnie oni są często nierozumiani. Dzisiejszy świat jest nastawiony na ekstrawertyków. Młodym ludziom wkłada się do głów stwierdzenia typu: ‘Żeby coś osiągnąć musisz się rozpychać łokciami.’ ‘Im więcej masz kontaktów, tym lepiej.’ ‘Kto jest najgłośniejszy i potrafi zagłuszyć innych, ten się wybije.’ ‘Praca zespołowa jest kluczem do sukcesu.’ Nic dziwnego, że w takim świecie introwertycy czują się zagubieni. Polecam materiał Włodka Markowicza na ten temat: https://www.youtube.com/watch?v=4d_qufiVuyo

    Najważniejsze jest to, aby zaakceptować siebie, takim jakim się jest (oczywiście mówię o osobowości, a nie słabościach, nad którymi można popracować) i znaleźć ludzi, którzy również takim cię zaakceptują (a nie będą wymagać od ciebie niemożliwej zmiany). Sama ciągle się tego uczę.

    Każdy musi starać się żyć w zgodzie ze sobą i nie powinien ani próbować innym niczego na siłę udowodnić, ani nie powinien tłamsić siebie od środka, wmawiając sobie, że jest się do niczego i ukrywać swój potencjał (osoby, które tak robią często są bardzo wrażliwe i w ten sposób próbują chronić siebie przed światem; niestety nie prowadzi to do dobrego, a jedynie zaniża poczucie własnej wartości).

    Polecam książkę „Rób to, do czego zostałeś stworzony” wszystkim, którzy chcą zrozumieć siebie lub innych oraz osobom, które poszukują swojej drogi życiowej. Wybierając przyszły zawód należy brać pod uwagę swoje zdolności i zainteresowania ORAZ osobowość (charakter, wartości). To jest bardzo ważne.

    Dzięki za dotrwanie do końca.

    Akceptujmy siebie i innych takimi, jakimi są i wydobywajmy z nich ogromny potencjał, jaki w sobie noszą. Nie zabijajmy ich od środka, próbując ich zmienić wg własnych przekonań, wbrew ich naturze.

    Magda :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za Twój komentarz :) Zgadzam się, że dobrze byłoby gdyby wiedza na temat różnych osobowości stała się bardziej powszechna. Szczególnie przydałaby się tym, którzy pełnią różnego rodzaju funkcje związane z kierowaniem ludźmi np. nauczycielom.
      Dzisiejszy świat faktycznie często bardziej nastawiony jest na ekstrawertyków. Może dlatego że łatwiej ich zauważyć, może jest ich więcej? Nie jest dobre ze wszystkich czynić ekstrawertyków natomiast np. praca w grupie nie jest czymś obcym czy nieosiągalnym dla introwertyków. Żeby grupa funkcjonowała dobrze, introwertycy są w niej bardzo potrzebni (także na stanowiskach kierowniczych). Choć faktycznie będąc na studiach zauważyłam, że jest tendencja, aby uznać pracę w grupie za jedyną słuszną drogę działania. Praca wykonywana przez jednostkę jest tak samo wartościowa i potrzebna jak ta wykonywana zespołowo.
      Cieszę się, że chcesz poznawać samą siebie i odkrywać swój potencjał. Wierzę w to, że gdzieś w głębi naszego serca jest cała prawda o nas i naszym zadaniem jest odkrycie tego. :) Człowiek jest szczęśliwy wtedy, gdy w jego życiu nie ma fałszu, strachu, udawania - tych wszystkich ograniczeń. Kiedy odrzucimy lęk i staniemy w prawdzie o sobie, co nie zawsze jest łatwe, wtedy możemy być szczęśliwi.

      Usuń
  2. Mnie swego czasu wyzwoliło odkrycie, że tak naprawdę jestem ekstrawertykiem, a moja nieśmiałość nie jest introwertyzmem, ale była spowodowana zranieniami z przeszłości.

    Łukasz

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za Twój komentarz.

Facebook